Be The First:Fresh trailer for Stephen Frear's ''Philomena''.

Δεν ξέρω εάν η Judi Dench θα κερδίσει φέτος το δεύτερο Oscar της με το ''Philomena'' του Stephen Frears,ξέρω όμως πως η ταινία είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς!Γιατί,τι μπορεί να πάει λάθος σε ταινία του Stephen Frears(The Queen,Dangerous Liaisons.The Grifters),με πρωταγωνίστρια την Judi Dench και δίπλα της τον Steve Coogan( ο οποίος έβαλε και το χεράκι του στο σενάριο) και που έχει κερδίσει κοινό και κριτικούς ήδη στα Φεστιβάλ του Τορόντο και της Βενετίας;Τίποτα θα μου πείτε,και δίκιο θα έχετε και τσεκάρετε και το Trailer....

Χριστούγεννα στην Αμερική(η Ακαδημία με ακούει?).

Αχιλλέας Βασιλείου.

Review:''Fruitvale Station'' by Ryan Coogler.***1/2

Η αληθινή και σοκαριστική ιστορία του εικοσιδυάχρονου Όσκαρ Γκραντ είναι ολόκληρη η τελευταία ημέρα του 2008 και το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς του 2009.
Αφού σάρωσε το ''Ενα κάποιο βλέμμα'' στις Κάννες και τα βραβεία κοινού και επιτροπής στο Sundance,to ''Fruitvale Station''είχε δημιουργήσει ήδη μεγάλο hype γύρω από το όνομα του και πολλοί μάλιστα-υπερβολικά κατά την γνώμη μου-παρομοίωσαν την ταινία με το ''Boyz in The Hood'' του John Singleton.
Η δύναμη της ταινίας όμως είναι αλλού.88 λεπτά αρκούν για τον Coogler(άθλος) για να γνωρίσουμε τον Όσκαρ τις αγάπες του,τα προβλήματα του,τον αγώνα του,την μητέρα του-Octavia Spenser σε εξαιρετική φόρμα μετά το Oscar- μέχρι και το τελειωτικό κρεσέντο βίας που θα σφραγίσει την κινηματογραφική μνήμη και θα καταστήσει την ταινία άλλο ένα must see της χρονιάς.
Ταινία που θα πρέπει να πας όσο πιο απληροφόρητος γίνεται για να καταλάβεις το νόημα της και μεγάλο outsider για τα φετινά Oscars.
Να την δεις γιατί:Είναι ταινία ερμηνειών και βραδυφλεγής δυναμίτης,είναι άκρως επίκαιρη και θα λατρέψεις την ερμηνεία του Michael B.Jordan.
Μή την δεις γιατί:Είσαι ρατσιστής,είσαι brain dead ''όργανο της τάξης'',συνηθίζεις να δημιουργείς φασαρίες στο μετρό.

Αχιλλέας Βασιλείου.

Be The First:Fresh trailer for Roman Polanski's ''Venus in Fur''.

H νέα ταινία του αγαπημένου μας Roman Polanski είναι το ''Venus in Fur'',διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου του David Ives.
Έτυχε θερμής υποδοχής στο τελευταίο φεστιβάλ Καννών και με την Emmanuelle Seignier και τον Mathieu Amalric στα καλύτερα τους μετά από χρόνια.
Είναι η ιστορία μιας ιδιότροπης ηθοποιού που προσπαθεί να πείσει έναν θεατρικό σκηνοθέτη πως είναι η πλέον κατάλληλη για το έργο που θέλει να ανεβάσει.Ο ρόλος όμως είναι πολύ ιδιαίτερος και τα όρια μεταξύ ''έργου'' και πραγματικότητας θα μπερδευτούν.
Ο Polanski για άλλη μια φορά μετά το ''Death and the Maiden'' αλλά και το ''Carnage'',επιμένει στις κινηματογραφικές διασκευές θεατρικών έργων κάτι μας λέει όμως πως αυτή την φορά το αποτέλεσμα θα είναι πιο Polanski...
Στην μουσική ο Alexander Desplat....

Αχιλλέας Βασιλείου.

Review:''Much Ado About Nothing'' by Joss Whedon.*

Το κλασσικό έργο του William Shakespeare ''Πολύ κακό για το τίποτα'' μεταφέρεται εκ νέου σε μία μεταμοντέρνα εκδοχή,με τα αιώνια προβλήματα,παρεξηγήσεις και παιχνίδια που μπορεί να σκαρφιστεί ο θεός έρωτας και να ταλαιπωρεί τους ανυποψίαστους ανθρώπους.
Γυρισμένο μέσα σε 12 ημέρες μέσα σε ένα μοντέρνο σπίτι,ο Joss Whedon(που ποτέ δεν καταλάβαμε πότε έγινε ακριβώς μεγάλο όνομα για το σινεμά) υποτίθεται πως κρατάει τον Σαιξπηρικό λόγο και θέλοντας να βροντοφωνάξει πως'' ναι μπορώ να γυρίσω και ποιοτικό σινεμά'',παρέδωσε μία ταινία με πολύ  καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία αλλά σχεδόν ανυπόφορη...
Από μόνος του ο λόγος του Σαίξπηρ είναι φλύαρος,αυτό όμως δεν μας είχε ενοχλήσει καθόλου στην ανάλογη μεταφορά του έργου από τον Kenneth Branagh το 1993.Σε αντίθεση με την ταινία του Whedon που όχι μόνο αδιαφορείς πλήρως για τα τεκταινόμενα αλλά όλα αυτό το ''παιχνίδι'' και το ΄΄κυνήγι'' που είχε στο μυαλό του ο Shakespeare εδώ πήγε περίπατο μαζί με την υπομονή μας.
Υπερεκτιμημένο hype,ερμηνείες που προκαλούν γέλιο με την κακή έννοια (τα σκετς με τους αστυνόμους είναι απλά ανυπόφορα) και ηθοποιοί β'διαλογής καθιστούν την ταινία μια ολοκληρωμένη κακοφωνία.
Να το δεις γιατί:Δεν θα μπορούσα να το προτείνω...
Μη το δεις γιατί:To trailer φαντάζει αριστούργημα αλλά είναι μόνο κράχτης τελικά,ο σκηνοθέτης είχε στο μυαλό του να συνδυάσει lounge και Shakespeare-μα αυτά τα έχεις έμφυτα και αυτός δεν τα έχει με τίποτα-οι ηθοποιοί είναι ανυπόφοροι στο σύνολο τους,ήθελα να φύγω στο πρώτο μισάωρο....αλλά τελικά άντεξα λόγω ασπρόμαυρου.

Αχιλλέας Βασιλείου.

Review:''La Grande Belezza'' by Paolo Sorrentino.****1/2

Εξηντάρης κοσμικός δημοσιογράφος και συγγραφέας ενός μόνο μυθιστορήματος(αλλά επιτυχημένου),κάνει τον απολογισμό της ζωής και της νιότης του.Στο background του απολογισμού η Ρώμη του Federico Fellini είναι ακόμα ζωντανή.
Δεν ξέρω που μπορώ να κατατάξω το σινεμά που κάνει ο Paolo Sorrentino.Το σίγουρο είναι πως κρατάει ψηλά το cinema Italiano και είναι συνεχιστής εκείνων των σπουδαίων Ιταλών σκηνοθετών,του Fellini και του Rosi,όπως υποστηρίζει και ο κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης.
Μετά το ''Le conseguenze dell'amore''(Οι συνέπειες του έρωτα)το 2004 αλλά και το ΄΄Il Divo'' τo 2008,με το οποίο κέρδισε το βραβείο επιτροπής στις Κάννες (συγνώμη αλλά δεν θέλω να θυμάμαι το This Must be the place),ο Sorrentino επιστρέφει με το ''La grande Belezza'' για να μας μιλήσει για την ζωή,για τις εμπειρίες,για τα αληθινά πράγματα που ζεις αλλά δεν τα καταλαβαίνεις γιατί στο μεσοδιάστημα χάνεσαι από τις συζητήσεις και την φλυαρία των λέξεων και των συζητήσεων.Κυρίως όμως ο έρωτας και ο θάνατος τα δύο σημαντικότερα πράγματα που θα μας τύχουν στην ζωή.Ακόμα και ο μεγάλος ρόλος της τέχνης αμφισβητείτε μπροστά στο μεγαλείο της ζωής και του θανάτου.Και όλα αυτά με φόντο την Αυτοκρατορική και Ιστορική Ρώμη,με μία σκηνοθεσία τόσο κομψή και δυνατή και ένα μοντάζ υποδειγματικό που ''ανανεώνει'' την ταινία συνεχώς και κάνει τα 140 λεπτά της να περνάνε χωρίς να το καταλάβεις.
Σκηνές ποίησης(η περιήγηση με τον κλειδοκράτορα στο παλάτι,τα μεταναστευτικά flamingos),σκηνές αλληγορίας(η Αγία και το προσκύνημα,η μικρή ζωγράφος) και σκηνές τόσο ανθρώπινες και αληθινές-από την κηδεία του νεαρού και την επιστροφή στην θάλασσα του πρώτου έρωτα έως την συγκλονιστική στιγμή δευτερολέπτων της βραδινής συνάντησης με την Fanny Ardant-καθιστούν το ''La grande Belezza'' ένα αριστουργηματικό φιλμ που αποτελεί και την επίσημη πρόταση της Ιταλίας στην κατηγορία ξενόγλωσσου στα Oscars.
Να το δεις γιατί:Είναι σχεδόν αριστούργημα,ταινία A class,αποτελεί κατά την γνώμη μου ότι καλύτερο μπορεί να δώσει το ευρωπαϊκό σινεμά αυτή τη χρονιά,η εισαγωγική σκηνή του party με το τραγούδι της Rafaella Carra είναι ήδη κλασσική! 
Μή το δεις γιατί:Δεν βλέπεις σινεμά,είσαι ο ''Πέτρος Κωστόπουλος''.

Αχιλλέας Βασιλείου

Review:''All is Lost'' by J.C.Chandor ****

Στα ανοιχτά του Ινδικού ωκεανού,ηλικιωμένος ιστιοπλόος συγκρούεται με παρατημένο container,προκαλώντας τεράστια ζημιά στο ιστιοπλοϊκό.Η καταιγίδα που θα έρθει θα δώσει την χαριστική βολή και ο ήρωας θα πιστέψει πως ότι και να κάνει πλέον(και κάνει πολλά) όλα χάθηκαν!
Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω αυτή την ταινία παρά One man show από τον εξαιρετικό Robert Redford που στα 80 του χρόνια βάζει κάτω όλους τους action heroes της εποχής μας με την αυθεντικότητα και την κίνηση του.
Ο  άξιος πλέον J.C.Chandor σκηνοθέτησε την ταινία με τα περισσότερα πλάνα του να καθρεφτίζουν την αγωνία και την κούραση του Redford χωρίς όμως να βάζει στην άκρη,εφέ και θέαμα(εκπληκτική δουλειά στον ήχο,σίγουρο χαρτί στα oscars).Χτίζει σταδιακά την τραγωδία με τόσο αληθοφανή τρόπο και το κυριότερο, καταφέρνει να κάνει τον θεατή ''φίλο'' του πρωταγωνιστή χωρίς να σου έχει αποκαλύψει καν πως είναι το όνομα του και τι ακριβώς κάνει στην ζωή του.Μεγάλο κατόρθωμα κατά την γνώμη μου. Όσο για τα αίτια της τραγωδίας και τα μεγάλα φορτηγά πλοία ο Chandor σου κλείνει το μάτι και σε βάζει να σκεφτείς λίγο παραπέρα.
Σκηνές που κόβουν την ανάσα(το αναποδογύρισμα του ιστιοπλοϊκού και τα περαστικά φορτηγά πλοία) με την σκηνοθετική μαεστρία του Chandor δίνουν στην ταινία διάσταση blockbuster,και έπειτα ξανά στην ηρεμία του αγώνα για επιβίωση μέσα σε ένα φουσκωτό.Το φινάλε θα σου παγώσει το αίμα και θα σου γεννήσει ποικίλα συναισθήματα.Δεν είναι τυχαίο που στην αίθουσα άκουγα τον κόσμο να συμμετέχει και να μονολογεί ''Όχι..!'' ''Μή...!'',''Γιατί...?''.Απόλυτη επιτυχία.
Για τον Robert Redford θέλω να πιστεύω πως θα καταφέρει να είναι μέσα στην κούρσα των βραβείων,είναι τόσο καλός και με το πρόσωπο του καταλαβαίνεις όσα δεν μπορούν να εκφράσουν άλλοι ηθοποιοί με 500 σελίδες σενάριο. Έκπληξη,κούραση,απόγνωση,στεναχώρια.μετάνοια,αγάπη όλα μέσα στο βλέμμα του Redford και μέσα στην ταινία must see της χρονιάς.
Να το δεις γιατί:Σου αρέσει ο Redford,είναι θαλασσινή περιπέτεια,έχεις ιστιοπλοϊκό -για να ξέρεις-),είναι ταινία που συμμετέχεις ενεργά με όλες σου τις αισθήσεις.
Μη το δεις γιατί:Παθαίνεις εύκολα ναυτία,ενθουσιάζεσαι με ανεγκέφαλα blockbusters στιλ Transformers,περιμένεις ανά πάσα στιγμή πως θα ξεπηδήσει κάποιος ''μπρατσωμένος'' του Hollywood και θα σώσει τον Redford.

Αχιλλέας Βασιλείου.



aaxa

Review:''Frances Ha'' by Noah Baumbach **1/2.

Νεαρή 27χρονη,σχεδόν άστεγη αλλά όχι φτωχή όπως υποστηρίζουν οι φίλοι της,προσπαθεί να ακολουθήσει τα όνειρα της και να βρει την ευτυχία μέσα από τις σχέσεις της και το πάθος της για τον χορό.
Το ''Frances Ha'' σε εκπλήσσει ευχάριστα στο πρώτο μέρος του.Η κάμερα του Noah Baumbach ακολουθεί την πρωταγωνίστρια κατά πόδας και αποτυπώνει στο πανί όλο τον εσωτερικό της κόσμο.Η Frances σαν μια άλλη πηγή ζωής,τρέχει,τρώει,γελάει,πέφτει,μιλάει,μεθάει αλλά κυρίως είναι απόλυτα ειλικρινής, όπως και η ταινία με τον θεατή.Το ασπρόμαυρο background (εμμονές του Baumbach,ο οποίος είναι κάτοικος loft στην Fifth Avenue γόνος πλουσίων και ex-married με την Jennifer Jason Leigh,μας θυμίζει τους φίλους της Frances που την φιλοξενούσαν) δίνει μία Γουντυαλλενική νότα στυλ ''Μανχάταν'' που βέβαια δεν μπορεί καν να συγκριθεί.
Από τα μισά όμως και μετά ο Baumbach έδειξε πως δεν μπορεί να συνεχίσει και να δώσει διάρκεια ούτε στην ηρωίδα του αλλά ούτε στην ταινία,η οποία βυθίζεται στην εύκολη λύση και καταλήγει στο ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.Σαν να ξεμένει από ιδέες στο σενάριο,η Frances τερματίζεται απότομα στα μέσα της ταινίας μετά από ένα αποτυχημένο ταξίδι στο Παρίσι και μαζί της φρενάρει και η δύναμη της ταινίας....Απαράδεκτο για μια ταινία που ξεκινάει διαφορετικά και καταλήγει σαν hollywood κομεντί του σωρού.
Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για την Greta Gerwig και την ερμηνεία της,η οποία ''είναι'' όλη η ταινία.Το ότι δεν θα είναι μάλλον υποψήφια για Oscar(ενώ θα μπορούσε) να τον χρεώσει στον σκηνοθέτη της.
Να το δεις γιατί:Είναι μοντέρνο και επίκαιρο,η πρωταγωνίστρια είναι χάρμα οφθαλμών,είναι ταινία που σε ''ανεβάζει'' στο πρώτο μέρος της.
Μη το δεις γιατί:Δεν είδαμε πουθενά σπιρτόζικους διαλόγους,ανήκεις στην κατηγορία των 27χρονων παντρεμένων με παιδιά ή ακούς Αντώνη Ρέμο (πίστεψε με δεν θα είναι η ταινία σου).

Αχιλλέας Βασιλείου.